با تو نیستم
تو نخوان
با خودم زمزمه میکنم

.

.
.

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام


فقط کمی

تو را کم اورده ام

یادت هست؟ میگفتم در سرودن تو ناتوانم؟ واژه کم می اورم برای گفتن دوستت دارمها؟

حالا تـــمــــــــام واژه ها در گلویم صف کشیده اند

با این همه واژه چه کنم؟

تکلیف اینهمه حرف نگفته چه می شود؟

باید حرفهایم را مچاله کنم و بر گرده باد بیاندازم

باید خوب باشم

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط کمی

بی حوصله ام

آسمان روی سرم سنگینی میکند

روزهایم کش امده 

هر چه خودم را به کوچه بی خیالی میزنم

باز سر از کوچه دلتنگی در میاورم

روزها تمام ابرهای اندوه در چشمان منند ولی نمی بارند

چون

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

تمام خنده هایم را نذر کرده ام که گریه ام نگیرد

اما شبها..

وای از شبها 

هوای آغوشت دیوانه ام میکند

موهایم بد جوری بهانه دستانت را میگیرند

تک تک نجواهای شبانه ات لا به لای موهایم مانده اند


کاش لا اقل میشد فقط شب بخیر شبها را بگویی تا بخوابم

لالایی ها پیشکش

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط نمیدانم چرا هی آه میکشم

آه 

و 

آه 

و بازم آه

خسته شدم از این همه آه

شبها تمام آه ها در سینه منند

ان قدر سوزناک هستند که می توانم با این همه آه دنیا را خاکستر کنم

اما حیف که قول داده ام


من خوبم ....من آرامم......

فقط کمی دلواپسم

کاش قول گرفته بودم از تو

برای کسی از ته دل نخندی

می ترسم مثل من عاشق خنده هایت شود

حال و روزش شود این...

تو که نمی مانی برایش آنوقت مثل من باید

آرام باشد .....خوب باشد..... قول داده باشد 

بیچاره.
...................................................

نترس باز شروع نمیکنم اصلا تمام نشده که بخواهم شروع کنم


همین دلم برایت تنگ شده را هم به تو نمی گویم 

تو راحت باش

من خوبم ....من آرامم......


آخر من قول داده ام که آرام باشم

باورت می شود؟ من خوبم...

...دلی در عشق چون پروانه دارم ...

...زدرد سوختن پروا ندارم...

...نه لایق بر بساط خانقاهم...

...نه میل مسجد و میخانه دارم...

...من که ميدانم شبي عمرم به پايان مي رسد...

...نوبت خاموشي من سهل واسان مي رسد...

...من که مي دانم که تا سرگرم بزم و مستي ام...

...مرگ ويرانگر چه بي رحم وشتابان مي رسد...

...من که مي دانم به دنيا اعتباري نيست...

...بين مرگ و ادمي قول و قراري نيست...

...من که مي دانم اجل ناخوانده وبيدادگر...

...سرزده مي ايد و راه فراري نيست...

                                            ...پس چرا ،پس چرا عاشق نباشم...

میشه تو  چشمای تو گم شدو مرد..میشه دریارو به بغض توسپرد

               ...برای عاشقی عشقمو دادم.

...خیال کردم فقط عشقه که میمونه.

           ...ولی جای تمومه اون همه عشق.

...واسم موندش فقط.بغض شبونه.

                 ...برای عاشقی ما کم نزاشتیم.

...خدا هم خودش اینو خوب میدونه .

                  ...با این که دلم رو همه شکستن .

...میخونم بازم هنوزم عاشقونه.

                          ...میخونم با خودم دیگه بریدم.

...دیگه به اخر جاده رسیدم.

سلام دوستان عزیزم خیلی دلم گرفته

فقط اینو میدونم که هیچ کس نمیتونه کمکم بکنه

درضمن ببخشید که نمیتونم بهتون سر بزنم  اخه خیلی گرفتارم

دوستتون دارم

عاشق دیوانه ام از خود ندارم خانه ای

عاشقان کی خانه دارند دل مگر دیوانه ای

عاشقت گشتم گفتی که من دیوانه ام

عاقبت عاشق شدی دیدی که خود دیوانه ای

دل زعشق روی تو حیران شد

درپی عشق تو سرگردان شد

باتو زیبا می شود فردای من

باتوشاداب می شود غم های من

روزگار اما وفا باما نداشت

طاقت خوشبختی ما را نداشت

من قصه ی خزانم من رنگ زردزردم

من طرح یک سقوطم من رونوشت دردم

دنیا جهنم است ومن غرق رنج وغصه

با خاطرات زشتتم همیشه در نبردم

پاهای خسته دارم قلبی شکسته دارم

یخ بسته قلبم اری من سرد سرد سردم

راهی به خود ندارم درگیر غصه هستم

بخت سیاهم این است بیراهه در نوردم

عادت به قلب تنها با هستی ام سرشته

من نقش یک شکستن من مرد قصه گردم

اسمان ان شب کمی اشفته بود     ماه غمگین بود و گویا خفته بود

سایه بود و خالی از مهتاب شب     من اسیر غم در ان گرداب شب

دل ز نوش غم چو مستان گشته بود    بغض من بشکست ان شب ناگهان

از صدای ساز بی وقت شبان

راز من بر هر کسی شد اشکار    ان شب از بس بود این دل بی قرار

باز لیلی راه را گم کرده بود     بهر هر مجنون تبسم کرده بود

باز باید عاشقی بی می شوم       باز یک بازیجه دست نی شوم

سینه ام را وقف سوز نی کنم        بهر این دل ناله و هی هی کنم

بخت بد دگر برایم رو شده     پشت هم غم ها که تو در تو شده

  عشق با او برگ پایانی نداشت   خشک چشمم زره بارانی نداشت

این خراب اباد دل اباد بود    کوه ویران  برد با فرهاد بود

عشق بر هر کس سرایت کرده است    از جدایی ها روایت کرده است

حاصلش تنها فقط رسوا شدن   نا گهانی غرق در غم ها شدن

من ندانستم دو چشمم کور بود   خواب و رویایی سراسر شور بود

در خیالی خام همچون حور بود    اشنایم بود و لیکن دور بود

صورتم بهرش پر از چین گشته است    یارم از کدامین گشته است

با خیالش صبح را شب میکنم    شب به شب از دوریش تب میکنم

تب به من حال رهایی می دهد     نوشداروی جدایی می دهد

رقص اشک  واه بر چشم ترم      رقص شبنم های تب بر پیکرم

از جدایی پاکوبی می کنند     بهر این دل کار خوبی می کنند

سوز دل از اتشش فریاد شد   سر نوشتم بدتر از فرهاد شد

باتوام فرهاد شیرینت چه شد      ارزوی پاک دیدنت چه شد

باز کوه بیستون در انتظار   مرگ شیرین حیله دشمن تبار

هان ای مجنون چرا اینگونه ای    بر خیزید از خواب گران

باز مستی سردهید ای عاشقان     در خیالم با که میگویم سخن

ای دل مجنون چه می خواهی زمن

لیلی و مجنون فقط افسانه بود      اه مجنون این دل دیوانه بود

بعداز این بر او نیم عاشقتبار     نیست با این بیستون ها هیچ کار

کاش میدانستم این را بیشتر       هر که عشقش بیش دردش بیشتر